Klim en expeditie historiek Wim De Backer

Kilimanjaro 2007…

De eerste echte uitdaging in mijn klimloopbaan. Op aanraden van Willy Troch heb ik deze beklimming geboekt en ben ik naar Tanzania gevlogen, zonder veel voorbereiding noch kennis van zaken. De laatste nacht ben ik gesneuveld op een dikke 5.100 meter hoogte wegens voedselvergiftiging. Een slecht bereidde kip is me fataal geworden. Ik ben amper op eigen kracht kunnen afdalen…

Carstensz Piramide 2008…

Nieuwe uitdaging. Ditmaal samen met Willy Troch richting Papoea – Indonesië om Willy zijn laatste top te beklimmen van zijn ‘7

Summits’ reeks. Legendarische top, gelegen midden in de jungle en heel moeilijk bereikbaar. Onder de deskundige leiding van Johnny Peeters – Oceanic Expeditions hebben we na 8 dagen trekken door de jungle het basiskamp weten te bereiken. Tot op vandaag is dit één van mijn grootste prestaties want vele klimmers laten zich met een jeep door de Freeport Goudmijn smokkelen en vermijden zo de moeilijke aanloop door de jungle. Dit is in mijn ogen vals spelen… Sommigen slagen er zelfs in zich te laten afzetten per helikopter op 4.300 meter hoogte.

Na een volle dag rotsklimmen (500 meter, bijna vertikaal) hebben we uiteindelijk in noodweer de top gehaald.

Nadien hebben we de grootste moeite gehad om uit de jungle te komen. Alle dragers waren weg met ons eten en ons geld.

Deze beklimming werd in een multimediapresentatie gegoten waarmee Willy en ikzelf voorstellingen geven bij verenigingen. (Zie ook: Public Speaker)

Kilimanjaro – Tanzania 2009…

Na de eerste poging in 2007 had ik iets recht te zetten. Na een grondige voorbereiding en met de opgedane ervaring in Papoea was ik er helemaal klaar voor. Ik had bij de organisatie gevraagd om solo te kunnen klimmen. Op Kili ben je echter verplicht met gids en organisatie te klimmen.

Samen met mijn gids Alphani (en een fantastisch team van dragers en een super kok) heb ik de top probleemloos gehaald in amper 3 dagen!

De beklimming kreeg voor mij ook nog een leuk einde: in het hotel heb ik mijn echtgenote leren kennen! In februari 2011 zijn wij in Moshi, met zicht op Mount Kilimanjaro, in het huwelijksbootje gestapt…

Aconcagua – Argentinië 2010…

De volgende logische berg voor expeditieklimmers die het hogerop willen zoeken. Mount Aconcagua is met zijn 6.962 meter ongeveer 1000 meter hoger dan Mount Kilimanjaro en een pak moeilijker te beklimmen.

Samen met Filip Top, mijn rotsklimcoach, hebben we begin 2010 een poging gedaan om Aconcagua te bedwingen. Vermits we eind februari vertrokken en helemaal op het einde van het klimseizoen zaten werden we al gauw geconfronteerd met de nodige (sneeuw)stormen op de berg…

De top hebben we niet gezien maar het was een fantastische kennismaking met een prachtig continent!

 

 
Elbrus – Rusland 2012…

Deze expeditie werd door mezelf opgezet in samenwerking met Oceanic Expeditions. Om de uitdaging groter te maken heb ik bewust gekozen voor de noordzijde van de berg. Aan de zuidzijde van de Elbrus ligt een groot skigebied en vele klimmers laten zich met een ‘snowcat’ afzetten boven de 4.000 meter hoogte. Net zoals de ‘alternatieve’ aanlooproutes op de Carstensz Piramide in Papoea vind ik dit ethisch niet correct klimmen…

Elbrus is de hoogste top van Europa, gelegen in Rusland. De noordzijde van de berg biedt een expeditieklimmer de nodige uitdagingen. De laatste dag was een extreem lange trek over de gletsjers naar de top. Na dik 1.800 hoogtemeters wachtte me een spectaculair uitzicht over de Kaukasus. Ik heb in 2012 extreem veel geluk gehad met het weer: volgens onze gidsen was dit mooie, windstille weer uniek en niet meer gezien de voorbije 10 jaar.

Een schitterende, loodzware trip met een prachtig resultaat: de hoogste top van Europa beklommen!

 

Mount Meru – Tanzania 2012…

Tijdens een mooie familietrip in Tanzania had ik enkele dagen gereserveerd om Mount Meru te beklimmen. Gelegen op 80 kilometer van Mount Kilimanjaro biedt deze top een mooie driedaagse beklimming.

Samen met mijn vriend Jorge Mancheno uit San Fransisco en mijn Kilimanjaro gids Alphani hebben we Meru beklommen tot op de top. Lang hebben we niet kunnen genieten van onze verwezenlijking want meteen bij de afdaling was er een Duitse dame die amper nog kon bewegen. Na een korte analyse was het verdict snel duidelijk: acute hoogteziekte. Het heeft ons uiteindelijk een hele dag gekost om haar de berg af te krijgen.

Nog maar eens een bewijs dat boeken bij een goedkopere maatschappij de nodige risico’s inhoud! Ze had 200USD goedkoper dan ons geboekt maar toen de problemen zich voordeden waren haar gidsen met de noorderzon verdwenen…

 

Hvannadalshnukkur – IJsland 2013…

Deel van onze training voor Antarctica. Op IJsland hebben we (Arnaud de Wilde en ikzelf) twee dagen opleiding gekregen in touwtechnieken, gletsjertrekking en gletsjerspleet reddingen. Bijzonder indrukwekkende trip naar een uniek land. We hebben twee nachten op het ijs geslapen en zijn zonder gids naar de top geklommen van de Hvannadalshnukkur.

Later willen we heel graag nog een keertje terugkeren om de ganse gletsjer over te trekken met ski’s en sledes.

Aconcagua & Manso – Argentinië 2015…

Tweede poging om deze kanjer te beklimmen. Net zoals in 2010 zonder gidsen. Samen met Arnaud de Wilde ben ik begin januari 2015 vertrokken naar het mooie Argentinië. Ditmaal veel vroeger op het seizoen om meer in het hoogseizoen te kunnen klimmen en het risico op slecht weer te beperken.

Helaas pindakaas zeggen onze Nederlandse vrienden weleens. Tot tweemaal toe zijn we op ‘Nido de Condores’ op 5.600 meter hoogte, moeten vertrekken wegens zwaar stormweer. Uitermate frustrerend omdat het voor mij al mijn tweede passage was op deze mythische berg. We hebben wel heel veel ervaring kunnen opdoen op grote hoogte en hebben in totaal 4 nachten geslapen op 5.600 meter. In die zin was deze expeditie bijzonder nuttig.

Gelukkig hebben we wel nog de 5.434 meter hoge Manso beklommen, een ‘topje’ nabij de Aconcagua.

Lagginhorn – Zwitserland 2016…

Korte trip richting Saas-Grund in Zwitserland. Samen met mijn Nederlands klimmaatje heb ik even de tijd genomen om enkele technieken op te frissen en de 4.010 meter hoge Lagginhorn te beklimmen.

De eerste dag hebben we halverwege de top rechtsomkeer gemaakt toen we merkten dat het weer omsloeg: net op tijd want toen we van de rotsen kwamen viel de regen (en sneeuw) met bakken uit de hemel.

Op dag 2 hebben we dan probleemloos de top gehaald. Best gek dat dit na al die jaren klimmen mijn eerste top in de Alpen was…

 

Kosciuszko & co – Australië 2016…

Op vraag van mijn goede vriend en mentor Willy Troch heb ik een trip georganiseerd richting Down Under. Willy wou absoluut nog Mount Kosciuszko beklimmen, de hoogste top van Australië, en alternatief voor de in 2008 beklommen Carstensz Piramide!

We hebben twee dagen kunnen klimmen in de zogenaamde Australische Alpen en zijn in ons opzet geslaagd: we hebben niet enkel Mount Kosciuszko beklommen maar ook nog 5 andere toppen die allen in de top tien vallen van de hoogste toppen van het land.

Op de terugweg hebben we even halt gehouden in Cooma, een typisch ingeslapen provinciestadje en zijn we nog uitgebreid gaan citytrippen in Sydney.

Hieronder een overzicht van de getopte bergen in Australië…

1 Mount Kosiuscko 2228
2 Mount Twynam 2195
3 Rams Head 2190
4 Unnamed Peak 2180
5 Rams Head North 2177
6 Carruthers Peak 2145

 

 

Weissmies – Zwitserland 2017…

 

Na al die jaren klimmen pas mijn 2de top in de Europese Alpen. Opnieuw samen met Arnaud de bergen in getrokken.

Voor mezelf was het een bijzonder emotionele klim. We hebben de beklimming opgedragen aan de 12 jarige Elton, een neef van mijn echtgenote. Elton heeft een jaar gevochten tegen een allesverwoestende hersentumor maar heeft 4 dagen voor de beklimming de strijd verloren…

Tranen zijn meestal op de top een teken van het behalen van de top. Voor mij kwamen de tranen wegens het verlies van een te jong gestorven vriend…

Twee dagen na onze beklimming is een deel van de gletsjer ingestort en heeft de aanlooproute weggevaagd… Zou hij ons beschermd hebben tijdens de klim?

 

Rust in vrede lieve jongen!